Ο Δημήτρης έγραφε σαν να περπατούσε σε ένα λεπτό σχοινί στα όρια επιστήμης και μεταφυσικής, ανάμεσα στη φιλοσοφική αναζήτηση και στην εσωτερική αποτύπωση του δέους, ανάμεσα στη σιωπή και στην εξομολόγηση.

Η γλώσσα του είχε πάντα μια εσωτερική μουσική, μια αίσθηση ότι κάθε λέξη είναι το αποτύπωμα μιας στιγμής που δεν ήθελε να χαθεί. Στην εισαγωγή προσπάθησα να αποτυπώσω αυτό το ιδιαίτερο φως που είχε η γραφή του, αλλά και το προσωπικό του στίγμα: την ευγένεια, την ευθραυστότητα, την καθαρότητα της ματιάς του.